Θέλω ειλικρινά τη γνώμη σας, διότι νιώθω ότι ζούμε σε μια χώρα όπου οι νέοι αποτελούν το -κατά τα δικά τους μάτια- καρκίνωμα της κοινωνίας.

Γιατί τέτοιο μένος ρε μάγκες;

Τον τελευταίο καιρό μου συμβαίνει ολο και πιο συχνά να παίρνω προϊόντα απο το σουπερμάρκετ που ειναι ειται πολυ κακής ποιοτικής η ξεκάθαρα αλλοιωμένα.

Ψωνίζω επιλεκτικά απο τις 2 μεγαλύτερες αλυσίδες πορτοκαλι και μπλέ προϊόντα τα τελευταία 15 χρόνια απο όταν πρωτοπήγα φοιτητής. Γενικά δεν κυνηγάω μόνο τη χαμηλότερη τιμή αλλά αξιολογώ και το προϊόν γεύση ποιότητα χαρακτηριστικά. Πχ ναι ο χυμός της ετικέτας του σουπερμάρκετ ειναι δραματικά φθηνότερος αλλα γευστικά ειναι μερα με τη νύχτα με κάποιον αλλο ακριβότερο μεν αλλα όχι απαραίτητα μαρκα 3Ε κλπ. Παλιότερα δεν θυμάμαι ποτέ να έχω γυρίσει σπιτι και να συνειδητοποιώ ότι το προϊόν που αγόρασα ειναι προτιμότερο να πάει στα σκουπίδια παρα να καταναλωθεί. Παρα πολλές περιπτώσεις τελευταία. Κριτσίνια που εχουν ύποπτη γεύση. Χυμός που μολις ανοιγεις το μπουκάλι εχει περιμετρικά στο σπείρωμα μαύρη μούχλα. Συσκευασμένο τυρι που μετα τις 2 πρώτες φέτες εχει ενα γιαουρτοειδες πράγμα μεσα του σαν να ειχες το κεφάλι ενα σβολο γιαούρτι μεσα του. Συσκευασμένο ψωμί που έχει μουχλιάσει. Φρέσκο γαλα που ξύνισε τη 2η μερα (πολύ πριν την ημνια λήξης). Παρατηρώ επίσης την «εμφάνιση» ορισμένων σουπερμάρκετ που συχνάζω. Ένας Σκλαβενίτης στη γειτονιά μου πρωιν μαρινοπουλος τελευταία το κρεοπωλείο εχει ενα σμήνος μηγες μεσα και το ψαράδικο βρωμάει απίστευτα αλλοιωμένο ψαρι. Μπορώ να δωσω κυνικές εξηγήσεις οτι το καρτέλ των ΣΜ πάει να βγάλει απο τη μύγα ξύγκι και εχει ρίξει τα στανταρ αλλα θελω πρωτα να ακούσω και αλλες γνωμες. Το ζείτε και εσείς αυτό;

ΥΓ προχθές αγόρασα μια νεαρή καρυδα απο το βασιλόπουλο ετοιμο προιον με ένα εμβόλο που πιέζεις και τρύπα το κελυφος και μετα με καλαμάκι πίνεις το χυμό. Ε αμα δεν ήξερα θα ελεγα οτι αυτή ειναι η γεύση του νερού καρύδας όμως οχι ήταν αλλοιωμένο ειχε κάνει ζύμωση και ξυνίσει ήπια 2 γουλιές το πεταξα και μετα απο 20 ώρες εκανα explosive diarrhea. Καλα να πάθω που ηθελα ο τσοπάνος να πιω νερό καρύδας αλλά μια στο τοσο λεω να κανω treat τον εαυτό μου.

Εγώ βαρεθεί να ακούω αυτήν την συμβουλή σε άτομα που ψάχνουν για σχέση. Ότι δηλαδή απλά θα έρθει φυσικά.

Ίσως αυτό ισχύει στην περίπτωση πολύ όμορφων και κοινωνικών γυναικών/ανδρών, αλλά όχι για τους περισσότερους. Και σίγουρα δεν ισχύει για όσους δεν κοινωνικοποιούνται με τους "φυσικούς" τρόπους, δηλαδή δεν βγαίνουν τακτικά για καφέ, μπαρ κλπ και τα χόμπι τους περιορίζονται στο σπίτι τους.

Επομένως, οι περισσότεροι και ειδικά οι άνδρες που θέλουν σχεση, θα πρέπει να καταβάλλουν συνειδητή προσπάθεια όπως να αλλάξουν κάποιες καθημερινές τους συνήθειες δηλαδή χόμπι, ενδιαφέροντα κλπ.

Άρα για να έχουν πιθανότητες να κάνουν σχέση θα πρέπει να θυσιάσουν τουλάχιστον μερικά πράγματα που τους αρέσουν και να κάνουν άλλα που μπορεί να μην τους αρέσουν τόσο.

Μόνο εγώ εχω παρατηρήσει την ακραία άνοδο σε φασιστικά μποτάκια στα Σόσιαλ μίντια; Μιλάμε ότι σε κάθε ποστ θα δεις δεκα τουλάχιστον εμετικά σχόλια απο προφιλ με 0 ποστ και 4000 φολλοερς.

Γράφω αυτό το ποστ με τη βοήθεια του ChatGPT, γιατί μόλις μετακόμισα στην Ελλάδα και τα ελληνικά μου δεν είναι ακόμα τόσο καλά, αλλά θέλω πραγματικά να καταφέρω να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι.

Ξέρω ότι μπορεί να ακουστώ λίγο ειρωνικός και ότι αυτό το ποστ ίσως βγάζει μια απίστευτα αγγλική αφέλεια, αλλά το γράφω και λίγο για πλάκα, οπότε ελπίζω να μην προσβάλω κανέναν!
Λοιπόν, ποιοι από εσάς οδηγείτε με τον απίστευτα επικίνδυνο τρόπο που έχω παρατηρήσει ότι είναι αρκετά συνηθισμένος στην Αθήνα;

Θέλω πραγματικά να καταλάβω λίγο καλύτερα πώς σκέφτεται ο μέσος Έλληνας. Πείτε μου τη δική σας οπτική, πώς βλέπετε τον κόσμο, τι σας περνάει από το μυαλό και τι είναι αυτό που σας κάνει να λειτουργείτε έτσι;

Θα ήθελα πολύ να ακούσω από όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάποια από τις παρακάτω περιπτώσεις:
Μηχανόβιοι: Πώς διαχειρίζεστε το γεγονός ότι βάζετε τον εαυτό σας σε τόσο μεγάλο κίνδυνο; Ειδικά όσοι είστε δύο άτομα πάνω στην ίδια μηχανή και πηγαίνετε με απίστευτες ταχύτητες, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Δεν φοβάστε καθόλου;

Οδηγοί που κολλάτε κυριολεκτικά στον προφυλακτήρα του μπροστινού σας στην εθνική οδό: Γιατί το κάνετε; Προσπαθείτε να τον αναγκάσετε να αλλάξει λωρίδα, ακόμα κι όταν δεν είναι έτοιμος ή δεν είναι ασφαλές να το κάνει; Μπορεί, για παράδειγμα, εκείνη τη στιγμή να περνάει μια μηχανή δίπλα του. Τι σκέφτεστε εκείνη τη στιγμή;

Οδηγοί που προσπερνάτε από δεξιά αντί από αριστερά: Ποια είναι η λογική σας;
Όσοι χρησιμοποιείτε τη ΛΕΑ για να προσπεράσετε την κίνηση: Πώς το δικαιολογείτε στον εαυτό σας; Θεωρείτε ότι ο χρόνος σας είναι πιο σημαντικός από των υπολοίπων;

Όσοι ανοίγετε την πόρτα του αυτοκινήτου σας σαν να μην υπάρχει κυκλοφορία στον δρόμο: Έχετε κάποια ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους άλλους οδηγούς ή απλώς δεν το σκέφτεστε;

Όσοι παρκάρετε στη μέση του δρόμου με τα αλάρμ αναμμένα για να πεταχτείτε στο περίπτερο: Ναι, τεχνικά τα άλλα αυτοκίνητα μπορούν να περάσουν, αλλά δημιουργείτε απίστευτο άγχος στους υπόλοιπους, που πρέπει κυριολεκτικά να είναι μαθηματικοί για να υπολογίσουν αν χωράει το αυτοκίνητό τους να περάσει!

Όσοι οδηγείτε Smart και ακούτε μουσική σε εξωφρενική ένταση: Θα ήθελα πραγματικά να μάθω περισσότερα για εσάς.

Και τέλος, οποιοσδήποτε άντρας κάτω των 24 που πλέον ντύνεται θρησκευτικά στα μαύρα από την κορυφή μέχρι τα νύχια: Τι ακριβώς συνέβη με τα παλιά σας ρούχα; Πού πήγαν όλα τα υπόλοιπα χρώματα;

Αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε κάποια από αυτές τις περιγραφές, θα χαρώ πραγματικά να σχολιάσετε και να μου εξηγήσετε τη δική σας οπτική.

Δεν θέλω απλώς να γκρινιάξω για την οδήγηση στην Ελλάδα. Με ενδιαφέρει ειλικρινά να καταλάβω πώς σκέφτονται οι άνθρωποι που κάνουν αυτά τα πράγματα, γιατί για μένα, ως Άγγλο που μόλις μετακόμισε εδώ, είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος!

Ευχαριστώ πολύ και περιμένω με ενδιαφέρον τις απαντήσεις σας! 😄

Ισως εχω προσδοκιες που δεν συμβαδιζουν με την πραγματικοτητα, αλλα παρολα αυτα ψαχνομαι. Εργαζομαι ως πωλητρια τους τελευταιους 4 μηνες. Η δουλεια αυτη καθαυτη δεν ειναι ασχημη και καταφερνω να τα φερνω εις περας. Το θεμα ειναι πως το εργασιακο κλιμα ειναι δυσαρεστο (ας μην πω απαραδεκτο) και το προβλημα ειναι η σταση της εταιρειας. Για να μην μακρυγορω θα πω απλα πως:

1. οι μανατζερ που εχω συναντησει σε αυτο το διαστημα εκφραζονται χυδαια προς εμας τους υπαλληλους

2. δεν εχει κανενας μας σταθερο/προβλεψιμο ποστο στην βαρδια του με αποτελεσμα να τρεχει πανω κατω (ελλειψη προσωικου)

3. υπαρχει μια αυστηροτητα και μια εντονη παρακολουθηση της καθε μας κινησης, λες και η δουλεια μας αφορα το να σωζουμε ανθρωπινες ζωες (οχι, ειμαστε απλα πωλητες).

4. νιωθω οτι δεν κανω κατι ουσιαστικο

Πρακτικα, οσα και να κανω νιωθω πως με το να ειμαι καλη στην δουλεια μου, πεφτω απλα θυμα εκμεταλλευσης. Καθε φορα που δειχνω τις ικανοτητες μου ειναι αφορμη για να με πηδηξουν λιγο παραπανω, για να μου φορτωθει ακομα μια ευθυνη. Ειναι σαν να τεσταρουν να δουν ποσα μπορει να καλυψει ο καθε υπαλληλος. Και, εκτος αυτου, δεν υπαρχει επιβραβευση ουτε σταθεροτητα. Οι δε μανατζερ βρισκουν παντα καποια καινουργια παρατηρηση κι ο καθενας εξηγει τα πραγματα με δικο του τροπο. Και στην τελικη νιωθω οτι δεν προσφερω καπου που να εχει ουσια.

Αναρωτιομουν αν για καποια σαν εμενα, που ακομα δεν εχω παρει πτυχιο και ειμαι σχετικα μικρη, μπορει να βρει μια δουλεια που να αφορα κατι λιγο πιο ουσιαστικο. Πχ θα με ενδιεφερε πολυ η δημιουργικη απασχοληση παιδιων (μεσα απο σχεδιο, μουσικη, παιχνιδι γουατεβερ) ή κατι αντιστοιχο. Αλλα αναγνωριζω οτι αυτο ισως να μην ειναι εφικτο επειδη ειμαι ακομα ανειδικευτη. Αν οχι, αναρωτιεμαι αν εχουν ολες οι δουλειες σαν την δικη μου παρομοιο περιβαλλον εργασιας, ωστε να ξερω αν θα αναζητησω ισως κατι αντιστοιχο καπου αλλου.