Mijn vader is bijna 60 en heeft het regelmatig over hoe de jeugd tegenwoordig niet meer wil werken. Volgens hem wil niemand meer 40 uur per week werken en is de mentaliteit van jongeren heel anders dan vroeger. Hij begint er ook uit zichzelf over en kan er behoorlijk boos over worden. Hij lijkt het moeilijk te vinden om te accepteren dat de wereld verandert en dingen niet meer gaan zoals vroeger. Wat ik vooral vervelend vind, is dat hij daarbij iedereen over één kam scheert. Ik ben zelf 19 en merk dat ik me daardoor aangesproken voel. Vervolgens zegt hij dat ik het wél goed doe, maar dat voelt nogal tegenstrijdig, omdat ik zelf ook nog zoekende ben.
Ik ben gestopt met mijn studie en zoek nu werk, maar ik heb nog niet gevonden wat bij me past. Ik vind nieuwe dingen beginnen best spannend en mijn ouders vinden dat het allemaal niet snel genoeg gaat. Dat levert me juist stress op. Ik probeer stappen te zetten, maar dat gaat niet altijd vanzelf. Ik denk dat er veel jongeren zijn die wel degelijk hun best doen, maar ook zoekende zijn of ergens tegenaan lopen.
Wat me misschien nog wel het meest raakt, is dat mijn vader dit over jongeren in het algemeen zegt. Daardoor voelt het voor mij alsof hij ook zo over mijn vrienden en andere leeftijdgenoten denkt. Dat vind ik pijnlijk. Niet iedereen heeft dezelfde situatie, mogelijkheden of ambities. En niet iedereen hoeft per se 40 uur per week te willen werken om gemotiveerd te zijn.
Ik ben benieuwd hoe anderen hierover denken, vooral mensen van mijn eigen generatie. Hoe ervaren jullie dit soort uitspraken? En vinden jullie dat jongeren tegenwoordig inderdaad minder bereid zijn om 40 uur per week te werken, of wordt de jeugd hierin te veel over één kam geschoren?